Dagboek fragment 01: ik word "gek"

Er is een nieuw onderdeel geboren op mijn blog: het dagboek fragment. Het dagboek fragment is een persoonlijk stukje, waarin ik over iets schrijf waar ik me de afgelopen tijd mee bezig heb gehouden, of wat op dat moment erg door mij heen maalt. Eigenlijk is het iets waardoor ik even mijn ei kwijt ben. Vandaag gaat het eerste dagboek fragment over dat ik "gek" word, een soort van gek dan, niet knettergek. Ben je benieuwd waar ik gek van word en wat er nu zo door mijn hoofd heen maalt? Lees dan snel verder.

Ik word gek. Ik word gek van het idee dat ik alweer 2,5 week geleden geopereerd ben. Alweer. De eerste operatie was in april en nu gewoon weer. Waarom moet ik nou weer de pech hebben dat er een abces op mijn stuitje is gegroeid en dat het herstel verschrikkelijk moeizaam gaat? Ik heb ook altijd pech.
Ik word er gek van dat het herstel moeizaam gaat. Oké, de operatie is nog maar 2,5 week geleden, maar ik wil dat die ellende voorbij is. De ellende van elke week naar het ziekenhuis gaan voor controle, terwijl het eigenlijk een bliksembezoek is. Waar ik ook gek van word, zijn chirurgen in opleiding. Die mensen hebben vrijwel geen ervaring in hetgeen waarvoor ik naar het ziekenhuis moet. Oké, de chirurgen in opleiding moeten ook alles leren, maar liever wel onder supervisie. Daar word ik ook gek van.

Waar ik momenteel ook gek van word, is van mijn onzekerheid. De ene dag vind ik mijn lichaam goed genoeg en de andere dag vind ik mijzelf lelijk en dik. Dan wil ik het liefst alle spiegels in mijn huis kapot slaan om vervolgens onder mijn dekens weg te kruipen en te huilen.
Of onzekerheid door het vinden van een baan. Ik doe al zo lang mijn best, maar het lijkt wel alsof het niemand wat boeit om mij aan te nemen, terwijl ik een eigen huis heb en mijzelf moet onderhouden. Ik word er gek van dat bedrijven je na een sollicitatie de belofte geven om je op een bepaalde dag terug te bellen en dat dan vervolgens niet doen. Dat kan mij heel erg onzeker maken. Ben ik dan niet goed genoeg? Ook word ik gek van de twijfel of ik het nu al aan kan om te werken, zo vlak na de operatie terwijl ik nog heel veel pijn heb en eigenlijk niet eens naar school mag omdat dat dan te veel hooi op mijn vork is. Maar wat moet ik anders?

Of het vinden van een stage, en dan het liefst een betaalde, die mijn school goedkeurt. Daar word ik pas echt knettergek van. Ik begrijp heus wel dat een stage aan bepaalde eisen vanuit school moet voldoen, maar vervolgens blijven daar alleen nog maar bedrijven over waar ze alleen maar HBO studenten willen óf waar hun stage vacature al reeds vervuld is. Zo komt menig student toch niet aan een fatsoenlijke stage?

Maar waar ik het allergekst van word is van mensen die mij niet begrijpen. Die denken dat ik mij maar behoorlijk aan het aanstellen ben met mijn operatie. Die maar van mij verwachten dat ik alles gelijk weer kan. Die van mij verwachten dat ik alles weer voor hun wil doen. Maar waarom begrijpen die mensen dan vervolgens niet dat het niet goed gaat met mij? Dat als ik op de fiets stap dat ik het einde van de straat niet eens haal zonder dat mijn hechtingen eruit geknapt zijn? Of dat ik vervolgens op de straat lig te huilen van de pijn? Zelfs met zware pijnstillers en medicijnen.

Zo, dit lucht best goed op. Kan jij je in bepaalde situaties vinden en word jij ook gek van bepaalde dingen? Laat het dan vooral weten in de reacties!